ಹೃದಯವನ್ನು ಒಡೆದ ಮೇಲೆ
ದೇಹವನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿ ಬಿಡು
ಶವಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಲು ಯಾವ ಬಟ್ಟೆ ಸಿಕ್ಕದಿದ್ದರೂ
ನಿನ್ನ ಧುಪಟ್ಟ ಹೊದಿಸಿಬಿಡು
ಯಾರಾದರು ಯಾವ ರೋಗವಿತ್ತೆಂದು
ಕೇಳಿದರೆ
ನನ್ನನ್ನು
ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡು???!!!!!

Leave a comment

Filed under ಕವನಗಳು


ದಂಡಯಾತ್ರೆ…

(೧೯೯೨ ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಒಂದು ಹಳೇ ಕವನ)

ನನ್ನ ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ನೀರಲ್ಲೇ ಈಜಿ
ದಡ ಸೇರಿಕೊಂಡು,
ಸೇಫ್ ಆಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ ಹೋದರು

ಆದರೆ, ಈಗಲೂ
ನಾನು ಅದೇ ಪಾಪದ
ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ…

ಸೈಕಲ್ ಪೋರಿ ಸುಬ್ಬುಲೂ
ಬಸ್ಟಾಪ್ ಗೆಳತಿ ಕಮಲೂ
ಚಡ್ಡೀ ದೋಸ್ತ್ ಮೀನಾಕ್ಷಿ
ಸದಾ ಬಾಲ್ಕಾನಿ ರೂಪಾವತಿ
ಹೈಹೀಲ್ಡ್ ಕುಳ್ಳಿ ವಿಜೀ ಲಕ್ಷೀ
ಗಬ್ಬು ನಾತದ ಪರಿಮಳ
ಹೀಗೆ, ಅದು
ಪರಷ್ಕರಣೆ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ
ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿ!

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮದುವೆಯಾದಾಗ
ಥೇಟ್! ಪರನಾರಿ ಸೋದರನಂತೆ
ಹರಸಿ ಒಬ್ಬಟ್ಟು ತಿಂದು ಬಂದೆ…

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ…
ಹೋಟೆಲ್ ಮೇ ಖಾನಾ
ಆಯಿಲ್ ಮಿಲ್ ಮೇ ಸೋನಾ
ವರ್ತನೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ

ಹುಡುಕಾಟ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ
ಹೊಸ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸಿಗೆ
ಅವರಿಗೂ,
ಮದುವೆ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗೋವರಗೆ!

Leave a comment

Filed under ಕಥೆಗಳು


ಶೌಖತ್ ಅಲಿಯ

ದುಖಾನಿನಲಿ ,

ಕೊಕ್ಕೆಯಲಿ ಸಿಕ್ಕು

ಬಿಕ್ಕುವಂತಿದೆ…

ನಮ್ಮ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಯ

ಮೂಕ ಶೋಕ-ವೆEದನೆ,

ಅವರದೋ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿನ

ವ್ಯಾಪಾರ !!

ನಮ್ಮದು ?!

ಇದೇನಾ.. ? ರಿI

ಸಂಸ್ಕಾರ ???

Leave a comment

Filed under ಕಥೆಗಳು


ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಲೆ ವತಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡ ರಾಜೋಸ್ತವ ಮಡಿಗಿದೀವಿ.
ಆಗಾಗಿ ಬಂದಂತಹ ಹತಿಥಿ ಮಹೋದಯರು, ತಮ್ಮ ಹಾಸನವನ್ನು ಹಲಂಕರಿಸಬೇಕು.
ಬಂದಂತಹ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಾದರದ ಸುಸ್ವಾಗತ.
-
-
ಸರ್ ಈ ಕನ್ನಡ ರಾಜೋಸ್ತವ ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕು?
-
-
ನಮ್ಮ ಭಾಸೆ ಸುದ್ದವಾಗಿರಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಕನ್ನಡ ಅನ್ನೋ ಭಾಸೆಐತೆ ಅಂತಾ ನಾವು ಮರಿಬಾರದು ಅಂತಾ ಹಿವತ್ತು ಹಿದನ್ನು ಮಾಡಿದೇವೆ. ಹೀಗ ತಾವು ಸ್ವಲ್ಪ….. ಸಿಹಿ ತಗೊಂಡು ಓಗಬೇಕಾಗಿ ಇನಂತ.
ಇದು ನಮ್ಮ ಸಾನೇ ಮೇಟರು.

Leave a comment

Filed under ಕಥೆಗಳು


ಅಲೆದದ್ದು ಸಾಕು
ಬಿಕನಾಸಿಯಂತೆ
ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬಳು ಬರಲಿ
ಎಂದರು ಮನೆಯವರು
ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಮನೆ ಹುಡುಗಿ
ಸುರ ಸುಂದರಿ
ಹುಡುಗ ಹೇಗೆ ?
ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಅವರು
ಇವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ
ಕೆಲಸ
ಜಾಸ್ತಿ ಅವನಿಗೆ
ಬಾರು ,ಪಬ್ಬು ,ಸಿಗರೇಟು
ಇಸ್ಪೀಟು ಅಡ್ದೆಯಲಿ
ಥೇಟ್ ಧರ್ಮರಾಯ
ಅದರೂ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ
ಪುಟಕ್ಕಿಟ್ಟ ಚಿನ್ನ
(ಸ್ವಗತ) ಒತ್ತೆಯಿಟ್ಟ ಚಿನ್ನ
ಇನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ
ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಹುಡುಗಿ
ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದೆ
ಪಡಸಾಲೆಯ ಮಂದಿಗೆ
ಮುಖವಿಲ್ಲ
ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಂಕದ ಮಾತು
ಇಲ್ಲೇನು ಕಡಿಮೆ ನಿನಗೆ
ಎಲ್ಲವು ಇದೆ
ಬೇಕಾದ್ದು ಬಿಟ್ಟು
ತುಟಿಗೆ ಬಂದ ಮಾತು
ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ
ಈಗೀಗ
ಹುಡುಗಿ ನಗುವುದನ್ನು
ರೂಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ
ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ
ದೊಡ್ಡವರ ಮನೆ ಜನ
ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು
ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಮುಖವಾಡ
ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಡಲಾಗಿದೆ
ಅವಳ
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ
ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ
ಅವಳ
ಮೌನ ಮತ್ತು ನಗುವನ್ನು
ಎದುರಿಸಲು ದೈರ್ಯವು ಇಲ್ಲ
.
(ಇದು ಕವನ ಅಂತ ಬರೆದದ್ದು ಅಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೊಳೆಯಿತು ಅಷ್ಟೇ …)

Leave a comment

Filed under ಕಥೆಗಳು

ಶುಭೋದಯ


ನಾನೆಂಬುದು ನಾನಲ್ಲ,
ನೀನೆಂಬುದು ತರವಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿ ನಾವೆಂಬುದೇ ಅರಿಯಿರೆಲ್ಲಾ.
ಜಗವೊಂದೇ, ನಾವೊಂದೇ ತಿಳಿಯಿರೆಲ್ಲಾ…

ಶುಭೋದಯ ಗೆಳೆಯರೇ…

Leave a comment

Filed under .ಶುಭೋದಯ

ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ನೆನಪ ಹಳಿ ಪರಿಮಳ


ಉಗಿಬಂಡಿ ರೈಲನ್ನು ಮೊದಲ ಸಲ ನೋಡಿದ್ದು ಬಣ್ಣದ ಅಂಕಲಿಪಿ ಪುಸ್ತಕದ ಮೂರನೇ ಪುಟದಲ್ಲಿ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಮ್ಮೂರು ಗುಂಡ್ಕಲ್ಲಿಗೆ ರೈಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣ ಯಲ್ಲಾಪುರಕ್ಕೂ ರೈಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ರೈಲಿನ ಸದ್ದು, ಹಳಿ, ವಾಸನೆ, ಗೇಟು, ಗೇಟಿನ ಪಕ್ಕದ ಕೆಂಪು ದೀಪ ಎಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಅಪರಿಚಿತ. ಯಲ್ಲಾಪುರ ದಾಟಿ, ಶಿರಸಿ ಹಾದು, ಸಿದ್ಧಾಪುರ ದಾಟಿದರೆ ಸಿಗುವ ತಾಳಗುಪ್ಪಾ ಎಂಬ ಊರಿಗೆ ರೈಲು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯವೇ ನಮಗೆ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೆಳಗಿಂದ ರಾತ್ರಿ ತನಕ ರೇಡಿಯೋ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ ನಮಗೆ ರೈಲಿನ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಆಕಾಶವಾಣಿ- ಧಾರವಾಡ ಕೇಂದ್ರ. ಕುರ್ಲಾ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಮೊದಲ ಸಲ ಕೇಳಿದ್ದು ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೈಲ್ವೆ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲಿ. ಮೀರಜ್, ಗುಂತಕಲ್ ಎಂಬ ಊರುಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ರೈಲ್ವೇ ಮಾಹಿತಿ. ಈ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡುವ ಆಕಾಶವಾಣಿ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಮೊದಲ ಸಲ ನೋಡಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ನಾವು ಧಾರವಾಡ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ರೈಲನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದು ಧಾರವಾಡ.

ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಲ ನೋಡಿದ ರೈಲನ್ನು ಹತ್ತಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಐದು ವರ್ಷ ಕಾಯಬೇಕಾಯಿತು ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರಿನಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ನಾನು ಮೊದಲ ಸಲ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮಂಗಳೂರು. ಮೊದಲ ಸಲ ಇಳಿದ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಣ್ಣಾನೂರು. ಮೊದಲ ಸಲ ರೈಲು ಹತ್ತುವಾಗ ಆದ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಇಳಿದಾಗ ಆದ ಸಂಭ್ರಮ ಎರಡೂ ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯಿತು ರೈಲಿನ ಪ್ರೀತಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮೊದಲ ಸಲ ಬಂದಾಗ ರೈಲು ಹತ್ತಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಬಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತು ಅಭ್ಯಾಸ ಇದ್ದ ನನ್ನಂಥವರು ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳಂತಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದಿನಗಳು ಆದ ಮೇಲೂ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ರೈಲು ಹತ್ತಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನುಗಳಲ್ಲಿ ಇಳಿದ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅದೇ ಭಯ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಬೇಕು.
ರೈಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದ ಮನೆ, ರೈಲು ಹಳಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವ ಮತ್ತು ಹೋಗುವ ರೈಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಶಾಮಣ್ಣ ಗಾರ್ಡನ್ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಿಂದಲೇ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ರೈಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಹೋಗುವ ರೈಲುಗಳು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾದು ಹೋದ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ರೈಲು ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ಫಜೀತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ರೈಲು ಬರುವಾಗ ಮಾಡುವ ಸದ್ದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ. ರೈಲು ಓಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಡುವುದು ಇಷ್ಟ. ರೈಲಿನ ಬೋಗಿಗಳು, ಅಲ್ಲಿ ಟೀ ಮಾರುವ ಹುಡುಗರು, ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳು, ನಿಲ್ಲುವ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಮುಖಗಳು, ಹಳದಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಬೋರ್ಡುಗಳು, ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಗಳು, ನಂದಿನಿ ಮಿಲ್ಕ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಇಷ್ಟವೋ ಇಷ್ಟ. ರೈಲು ಗೇಟಿನಲ್ಲಿ ನಡು ರಾತ್ರಿ ಬಸ್ಸು ನಿಂತಾಗಲೂ ಕೆಳಗಿಳಿದು ನಿಂತು ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಓಡುವ ರೈಲನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಹೋದ ಊರುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ರೈಲು ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

***

ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೇನುಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಪುನಃ ನನಗೆ ಹೊಸದು. ಮುಂಬೈ ಲೋಕಲ್ ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಲು ಮೊದಲ ಸಲ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ. ಅವರ ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ, ಮುಂಬೈಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಲೋಕಲ್ ರೈಲಿನ ಮಜವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಮುಂಬೈ ಹೇಗೆ ರೈಲು ಇಲ್ಲದೇ ಚಲಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೇನು ಹತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ವರ್ಷ ಕಾಯಬೇಕಾಯಿತು. ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ಲೋಕಲ್ ಮೊದಲ ಸಲ ಹತ್ತಿದ್ದು ದಾದರ್‌ನಲ್ಲಿ.
ಯಾವುದೇ ನಗರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲೋ, ರೈಲಿನಲ್ಲೋ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬಿದವನು ನಾನು. ಮುಂಬೈಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಲ ಹೋದರೂ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೇನುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಲು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೇನಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ ದಿನದ ತನಕ ಮುಂಬೈ ಪರಿಚಯವಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಟ್ರೇನುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ನಾನು ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಬೇರೆ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡದೇ ಕುರ್ಲಾದಿಂದ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಟರ್ಮಿನಸ್‌ಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ಕುರ್ಲಾಕ್ಕೆ, ದಾದರ್‌ಗೆ ಬಾಂದ್ರಾಕ್ಕೆ, ಅಂಧೇರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಗೊತ್ತು ಗುರಿ ಇಲ್ಲದೇ ಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಹಾರ್ಬರ್, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮತ್ತು ವೆಸ್ಟ್ ಲೈನ್‌ಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುಂಬೈ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೇಷನ್ ಮತ್ತು ಟ್ರಾಕ್ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನಿಂಗ್‌ನಿಂದ ಬಾಲಿಗಂಜ್ ತನಕ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗಲೂ ನನಗೆ ಹೀಗೇ ಗೊಂದಲವಾಗಿತ್ತು. ರೈಲು ಸ್ಟೇಷನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ದಿನಾ ರೈಲು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದುಬಿಡಬಹುದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಾಗಿತ್ತು!

ಕಣ್ಣಾನೂರಿನ ಸ್ಟೇಷನ್ನು, ಮುಂಬೈಯ ಲೋಕಲ್ಲು, ಶಾಮಣ್ಣಾ ಗಾರ್ಡನ್ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ರೈಲು ಹಳಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದ ನನಗೆ ಲಂಡನ್ ನಗರದ ಆಕ್ಸ್‌ಫರ್ಡ್ ಸ್ಟ್ರೀಟಿನ ಕೆಳಗಡೆ ಇಳಿದು ರೈಲು ಹತ್ತಿದಾಗ ಪುನಃ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಟರ್ಮಿನಸ್‌ಗೆ ಹೋದಾಗ ಮುಂಬೈ ವಿಟಿ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದೇ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುವ ಬೋರ್ಡು ನೋಡಿದಾಗ ಯಾಕೆ ಸಂತೋಷವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಟರ್ಮಿನಸ್‌ನಿಂದ ಒಂದು ಬೇಸಿಗೆಯ ಇಳಿಸಂಜೆ ಲಂಡನ್ ನಗರದ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರುವ ಊರು ಕ್ರಾಯ್ಡಾನ್‌ಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಣದ ನೆನಪು ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹುಡುಗಿಯಷ್ಟೇ ಹಸಿರಾಗಿದೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಸುತ್ತಾಡಿದ ಯುರೋಪಿನ ಪ್ರತಿ ಊರುಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ರೈಲು ಹತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಇಡೀ ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿನ ಲೋಕಲ್ ರೈಲು. ಅಲ್ಲಿನ ಶಟಲೆಟ್ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಲಾ ಬ್ಲಾಂಕಾ ಮೆನ್ಸಿಲ್‌ಗೆ (ಫ್ರೆಂಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಕೊನೆಗೂ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ) ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸುಂದರಿ ಹುಡುಗಿಯಷ್ಟೇ ರೈಲಿನ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಣದ ಟಿಕೆಟನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿಯೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಯಾವುದೋ ಕತೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲೆಂಡಿನ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣ ಲುಸಾರ್ನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ ಎಂಗೆಲ್‌ಬರ್ಗ್ ತನಕ ಒಂದು ಇಳಿ ಸಂಜೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯಾಣ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ರೋಮ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟರ್ಮಿನಲ್‌ನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಹತ್ತಿದ ರೈಲು ಉಂಟು ಮಾಡಿದ ವಿಸ್ಮಯ ಕಲೋಸಿಯಮ್ ನೋಡಿದಾಗ ಕೂಡ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮ್‌ಸ್ಟರ್‌ಡ್ಯಾಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿದ ಟ್ರಾಮ್ ರೈಲು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಶಿರಸಿಯ ಲೋಕಲ್ ಬಸ್ಸು ನೆನಪಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

***
ರೈಲನ್ನು ಹೀಗೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿರುವ ನನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೊ ರೈಲು ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮೊದಲ ಸಲ ರೈಲನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆದಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಝೀ ಕನ್ನಡ ಕಚೇರಿಯ ಮೀಟಿಂಗ್ ರೂಮ್‌ಗಳಿಂದ, ಟೇರೇಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಫೆಟೇರಿಯಾದಿಂದ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಓಡುವುದನ್ನು ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಂದಲೂ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದವನು ನಾನು. ನಿನ್ನೆ ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಓಡಾಟಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡಾಗ ಪುನೀತ್ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಆಗುವ ನೂಕುನುಗ್ಗಲು ಕಾಣಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೆಟ್ರೋ ಖಾಲಿಯಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ತಕ್ಷಣ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮರೆತು ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ ಸ್ಟೇಷನ್ ತಲುಪಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣಾನೂರಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಸೀಟು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ. ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಎತ್ತರದಿಂದ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಪಟ್ಟೆ. ಅಲಸೂರು ಮನೆಯ ತಾರಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದ ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳು, ಒಣಗಿಸಲು ಇಟ್ಟಿರುವ ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿ, ದಾರಕ್ಕೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ನೀರಿನ ಟ್ಯಾಂಕು, ಟೀವಿ ಡಿಶ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬೈಯಪ್ಪನಹಳ್ಳಿಯತನಕ ಹೋಗಿ ಇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೇ ರೈಲು ಹತ್ತಿ ಅದೇ ಮನೆಯ ತಾರಸಿಯನ್ನು, ಒಣಗಲು ಹಾಕಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಎಂಜಿ ರಸ್ತೆಯ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಪುನಃ ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಯೂ ಕಾಣಿಸಿತು.

ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಕನ್ನಡ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸರಿಯಾಗಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕನ್ನಡದ ಫಾಂಟ್‌ಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆಂದವಿರಬಹುದಿತ್ತು ಅನಿಸಿತು. ರೈಲು ಮತ್ತು ಫ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಏನು ಗತಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸಿತಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ರೈಲಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಂತೂ ಹೌದು.
ನಾನು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದಾಗ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಆರಂಭವಾಗಿ ೨೪ ಗಂಟೆ ಕೂಡ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸದಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವವರಂತೆ ಜನ ಮೆಟ್ರೋ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದವರಿಗಿಂತ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ರೈಲು ಹತ್ತಿದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಹುಡುಗಿಯರೆಲ್ಲಾ ನಾಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರೈಲಿನೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲಾ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ರೈಲಿನ ಜಗತ್ತು, ಜೀವಂತಿಕೆ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಓಡಾಡತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೂ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ರೈಲು ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲಿಕ್ಕಿದೆ. ಹಾಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಮೆಟ್ರೋ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ರೈಲು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Leave a comment

Filed under ಸಾಹಿತ್ಯ